6 Mayıs 1972 gecesi idama götürülürken Deniz Gezmiş’in üzerinde , kendisiyle özdeşleşen parkası ve postalları vardı.
Resmi kayıtlara ve tanıklıklara (özellikle avukatı Halit Çelenk’in aktardıklarına) göre, idamından hemen önce son bir isteği olup olmadığı sorulduğunda şunları söylemiştir:
“Bir bardak demli çay içmek ve Rodrigo’nun Gitar Konçertosu’nu (Concierto de Aranjuez) dinlemek istiyorum.”
Bu isteği reddedilmiştir.
Resmi tarihin soğukluğunun ardında… daha neler neler var acaba?